Գնացիր

Գնալուտ ժամանակներ, ես զգում էի դա, գիտեմ ասածներս անհեթեթություն կթվան, կարդալիս քմծիծաղ կտաս ու կմտածես <<Հիմմար>>: Միգուցե ասածդ տեղին կլինի,  գուցե ոչ...
Ինչևէ ես գիտեի`այսպես է լինելու, մի օր հեռանալու ես ինձ թողելով միայն հուշեր քո մասին, որոնցով կապրեմ որոշ ժամանակ: Չեմ նեղանում քեզնից, ինքս ինձ եմ նախատում հերթական անգամ խաբնվելու համար: Հիշում ես մի անգամ ինձ խոստացար չլքել, մենակ չթողնել բայց...
Այնպես կուզեի հիմա գայիր, փաթաթվեիր ինձ ամուր գրկեիր ու չթողնեիր, որ այս տողերը գրեմ, սեղմեիր ձեռքերս ու կիսատ թողեիր խոստովանությունս որը անում եմ գրելու միջոցով: Գրկեիր մեղմ համբուրեիր  ու ասերի որ եկել ես ու այլևս ոչ մի տեղ չես գնալու:
Չեմ համարձակվում անգամ ինքս ինձ խոստովանել որ սիրում եմ քեզ, կարոտում եմ, սիրտս կտոր-կտոր է լինում բայց անզոր եմ, ինչ որ բան փոխել ել չի ստացվի չափազանց ուշ է
 Նորից դատարկություն եմ զգում, ահռելի դատարկություն, այն լցնելու համար շատ ջանքեր ու ժամանակ է հարկաոր:

Եթե միայն...

• • • • Ուշ հասկացա, թե ով ես ինձ համար իրականում, թե ինչքան քո կարիքն ունեմ և միայն ընկերոջ կարգավիճան ինձ չի հերիքում: Խեղդվում եմ մեջս կուտակված զգացմունքներից, նրանց առատությունից, քո կարոտից: Ուզում եմ գոռալ ,որ անտարբեր չեմ, բայց դու չես լսի. հեռու ես ինձնից: Քո սիրտը սառույց չէ, գիտեմ, բաց քեզ էլ եմ հասկանում: Ես միշտ ու բոլորին հասկանում եմ, բայց ափսոս, բոլորը չէ, որ ինձ հասկանում են: Ես կտառապեմ, կտանջվեմ, բայց քեզ ետ չեմ բերի. անկարող եմ: Հագուստիցս դեռ քո հոտնե գալիս, այն այնքան հաճելի է և հուշեր է արթնացնում, հուշերի մի ողջ փունջ, մի ամբողջ պատմություն: Այդ բույրը լեցուն է զգացմունքներով` սիրով կրքով, հիմմարություններով, գժություններով: Ափսոս անցյալ են, միայն դատարկ հուշեր են: Ատում եմ այդ բառը: <<Անկարող>>: Երբեմն թվում էր, թե չենք բաժանվելու: Այո, <<թվում էր>> - ևս մի զզվելի բառ:
        Եթե միայն... արդեն չգիտեմ... եթե միայն այդպես լիներ, եթե այնպես լիներ: Չգիտեմ էլ, թե որ տարբերակը ավելի ճիշտ կլիներ, վախենում էլ եմ տարբերակներ մտածել:
        Տարօրինակ են մարդիկ, հրաժարվում են այն ամենից, այն մարդկանցից, ովքեր իրենց համար թանկ են, հանձնվում են առանց պայքարելու:

Դեղին կակաչներ

Մի օր առավոտյան կարթնանաս ու կցանկանաս նրան տեսնել, կսկսես անկողնումտ տանջվել որ կողկիտ չէ, հետո կուզես հետը գոնե խոսել, ձեռքտ կմեկնես հեռախոսիտ, երկար կփնտրես համարը, սակայն չես գտնի, ջնջել ես երեկ, հիմա մտածում ես դա երազ էր թե իրականություն?: Կամաց կամաց գիտակցելով ու հիշելով կատարվածը կխճճվես ժամանակի մեջ չհասկանալով կատարվածի վաղեմությունը կսկսես փորփրել հաղարդագրություններտ, հետո սոցիալական կայքերի զրույցներտ, կապշես բայց մի ամս է արդեն նրա հետ չես:
<< Ինչքան ժամանակ է անցել իսկ ես դեռ չեմ ընտելացել քո կողկիս չլինելու փաստին>>: Կմտածես ու կշտապես դուրս գալ և գնալ քո ու նրա ամենասիրելի վայրը, որտեղ այնքան գեղեցիկ օրվա հետ կապված հուշ կար, այդ տեղի մասին գիտեիք երկուսով, հիշում ես վախենում էիք ինչ որ մոկին ասել դրա մասին, քանի որ ձեզ թվում էր թե այդ դեպքում վայրը կկորցնի իր կախարդանքը: <<Տեսնես գալիս ես այստեղ, գոնե մեկ մեկ, դեռ մտածում ես իմ մասին>> կմտածես ու կլռես, ոչ ոք չկա, ոչինչ չկա բացի քեզնից ու նրա մասին հուշերից, մտքերում խորասուզված չես ել նկատի թե ինչպես է աչքիցտ արցունք հոսում, միայն մեկ աչքիցտ, մյուսը կարծես ցամաքած լինի: Տարորինակ զգացողություններով կհեռանաս այդ տեղից, ամբողջ ճանապարհին ինքտ քեզ հարցնելով <<Ինչու՞>>: