Ամբողջ կյանքում պնդել եմ` սերը հիմարություն է, որը հորինել են մարդիկ, ովքեր չեն կարողանում պատճառաբանել իրենց անիմաստ արարքները: Արարքներ, որ ոչնչով չես բացատրի: Սիրահարվում են, խենթանում իրար համար, ինչ ասես անում ու բաժանվում, հետո սկսում են տառապել այդ նույն զգացմունքի պատճառով, որը թերևս ամենագեղեցիկն էին համարում:
Հիասթափություններ բոլորիս կյանքում էլ լինում են, մենք հիասթափվում ենք` անհատներից, երկրից, հիասթափվում ենք նույնիսկ անցորդներից, ովքեր կարծես թե մեզ հետ կապ չունեն:
Ինձ մոտ հիասթափությունների մի ամբողջ շարան է սկսել ու արդեն թվում է, թե երբեք չի ավարտվի:
